Dula

Einsog allir vita sem hafa fylgst með þessu æsispennandi bloggi mínu þá sauð allhressilega uppúr á milli okkar vinkvennana hér fyrir ári síðan eða svo þegar það gengu ásakanir á milli og eflaust höfum við allar eitthvað rétt fyrir okkur, þegar svona massa frekjur einsog við deilum þá er ekkert fyrirgefið eða gleymt, það er ýtt og potað í aumu staðina þar til allt springur og brotnar í þúsund mola sem aldrei koma til með að passa saman aftur sem heildarmynd og það þarf oft ekki mikið til að eyðileggja margra áratuga vináttu.

Einusinni þegar við vorum vinkonur og allt lék í lyndi þá trúði ég þeim og treysti fyrir öllu sem gerðist í mínu einkalífi og þær hvöttu mig eindregið til að fara frá mínum fyrrverandi.

Mitt stríð varð þeirra stríð og við urðum allar sammála um að þessi maður væri algjörlega búinn að stimpla sig út úr okkar lista sem mögulegur kunningi eða vinur í framtíðinni.

Í mörg ár vorum við óþreytandi að baktala X ið .
Þessar konur voru alveg tilbúnar að jánka öllu því neikvæða sem heyrðist um þennan mann og jafnvel koma með eigin útgáfu af sögum um hann sem áttu rætur í þeirra samskiptum við hann.
Allir voru sáttir við að hann væri vondi kallinn og hann var samþykktur sem slíkur í okkar tali.

Okkar fyrrum sameiginlegi vondi kall situr nú í kaffi hjá einni af þessum konum ef ekki báðum og klappar börnunum þeirra á kollinn á meðan þær klappa mínum börnum á kollinn, ég get rétt ímyndað mér það sem lekur þarna á milli ef ég þekki mitt heimafólk rétt, ég hef setið við þetta sama eldhúsborð og það er ekki allt uppúr biblíunni sem fer þar fram þó svo biblían sé nú ekki langt undan.

Ef maður er búinn að leggja fæð á einhvern þá fer maður ekki að rjúka upp til að bjóða honum í kaffi og með því.
Eða það hélt ég.

Lengi hef ég haft mikinn og almennan áhuga á öllu sem viðkemur fólki, sálfræði, lífsreynslusögum , vestrænni og kínveskri stjörnuspeki, tarot og venjulegum spilum, spá og talnaspekingum , miðlum , draumaráðningum ,hjátrú og kreddum ýmiskonar. Hef líka haft nokkuð gaman af því að spá í spil sjálf þó ég telji mig vera amatör þá hefur mér tekist að sjarma fólk uppúr bomsunum með allskonar lukkulegum giskum. Samt tekst mér oft að klúðra fyrir mér einföldustu málum af minni alkunnu snilld.

Eitt fer þó í taugarnar á mér og það er þegar fólk tekur uppá því að haga sér eftir því sem stjörnuspáin í mogganum segir eða reynir að túlka alla hluti sem einhverja fyrirboða og er alveg með samsæriskenningarnar á kristaltæru það má orða það þannig að þessir einstaklingar noti eitthvað utanaðkomandi til að móta hegðun sína, margir hlusta á vini sína , ættingja og þá sem þeir nota sem fyrirmyndir , aðrir nota fjölmiðla og sjónvarpsefni, sumir nota einhver trúarrit eða eitthvað svoleiðis og þá verður fólk fyrst undarlegt í höfðinu.

Það verður til einhverskonar kokteill af togstreitu á milli þess sem það heldur að það eigi að gera samkvæmt einhverjum kokkabókum og svo þeirra innri betri vitundar sem mótmælir stöðugt þeirri hegðun sem er ráðandi.

Stundum hitti ég fólk sem veit allt betur en allir aðrir og það er betra að hafa svoleiðis fólk með sér en á móti af því að þegar þú ert komin á móti þessu fólki þá er ekki aftur snúið, þú færð aldrei aftur uppreisn æru , sama hvað þú segir , gerir, skrifar, biður eða gerir breytingar á framkomu þinni almennt.

Ég get talið upp mýmörg dæmi.

Í gegnum tíðina hefur mér tekist misvel að lesa í hegðun fólks og er alltaf að verða færari í að sjá nokkurn veginn ferilinn sem fólk er í þá stundina. En alltaf er maður að læra og til þess þarf maður að gera ógrynnin öll af kjánalegum mistökum... aftur og aftur.

Nú vinn ég með fötluðum einstaklingum á unglingsaldri þar sem allt er að byrja að gerast í hormónakerfinu og það er mjög svo fróðlegt að sjá hulunni flett svona algjörlega af tilfinningahita unglingsáranna. Þau sýna (of mikla) ástúð þegar þeim þykir vænt um einhvern, þau hlæja af gleði og gráta ef þeim líður illa.

Við sem erum ekki talin opinberlega fötluð , heft eða greindarskert skv læknisgreiningu gerum allt sem við getum mögulega til að fela allar tilfinningar okkar við brosum þegar okkur líður illa við hlæjum þó gamanið sé grátt og grátum ekki þó tilfinningarnar okkar séu særðar , við segjum ekki það sem okkur finnst þó svo aðrir skynji að það sé ekki allt með felldu.
Nú eða gerum alltof mikið úr því og hlæjum alltof mikið og hátt að einhverju ómerkilegu og förum á trúnó og grenjum úr okkur augun yfir að hafa misst níræða langömmusystur sem enginn hefur séð í 50 ár eða einhverjum ámóta ósorglegum atburði..

Sumt .. ef ekki flest fullorðið fólk sér í gegnum svona lagað og það er ekkert að ástæðulausu því að það hefur lifað lengur og lent í öllum þessum tilfinningarússíbönum sem þeir yngri eiga eftir að ganga í gegnum.

Ég segi sumir því að það er ekki sjálfgefið að fólk þroski tilfinningar sínar með aldrinum, það er til fólk sem í alvöru sneiðir hjá því að gera mistök og situr bara heima með sína bók og telur sig hafa allt á tæru.
Og ef það hefur kannski gert mistök þá skammast það sín alltof mikið fyrir þau til að læra af þeim af því að allt átti að sýnast fullkomið.

Svona álíka fullkomið og hundaskítur í kassa sem er fallega pakkaður inní skrautlegan gjafapappír.

Ég held að ég sé alveg hætt að vera bitur, þetta er svo fallegt og hugljúft, finnst ykkur ekki ?

Þetta árið hef ég ákveðið að breyta smá til hér á blogginu mínu og ætla að byrja á því að breyta smá útlitinu og dunda mér að rita hér niður svona það helsta sem ég er að gera og plana í staðin fyrir að vera með kvart og kvein einsog hefur einkennt sl ár, enda var seinasta ár algjörlega misheppnað að öllu leyti, já eða svona flestu, ég er mikið hrifari af sléttutöluárunum og ekki spyrja mig af hverju það er, einsog ég er nú lítið fyrir tölur.
Já ég ætla að stefna að því að rita niður eitthvað skemmtilegt og uppbyggjandi, fræðandi og fyndið ;)

Takk Fyrir.

Átti skemmtilegt spjall við hana Söru mína, einsog alltaf tekst henni að sjá hlutina í öðru ljósi og færa þá til þannig að ég sjái þá enn betur, hún er náttúrlega tígur einsog ég og vatnsberi í þokkabót, algjör snillingur og sjaldan hefur okkur orðið orðfall þegar við tölum saman.

Við ætlum að vera enn duglegri að eiga skemmtileg og nærandi samskipti og rækta okkar innri sem ytri mann á árinu 2010, við verðum báðar 36 ára á því herrans ári og vill svo skemmtilega til að við erum fæddar á ári tígursins sem er einmitt að renna upp líka, þetta er uppskrift af fjöri og uppákomum , svett er góð hreinsun í upphafi nýs árs, svo tökum við kallana okkar með okkur í sumarbústað og eldum ofaní okkur allskonar gúrmet mat og förum á trúnó í pottin

Þegar ég les yfir gömlu bloggfærslurnar mínar þá fer ég oft að hugsa um hvað þetta eru nú skemmtilega skrifaðar greinar um lífið og tilveruna, ég man ekkert eftir að hafa skrifað þetta niður sjálf og er alveg hissa á að þetta sé alltsaman eftir mig án aðstoðar einhvers snillingsins ;)
En ég veit og finn alveg að ég skrifaði þetta allt saman þó ég muni það ekki dags daglega að ég hafi skrifað nákvæmlega þetta eða hitt bloggið.

Þarna er persónulega tilfinningadagbókin mín fyrir framan alþjóð, já eða svoleiðis og maður þarf ekki annað en lesa frá byrjun til að komast svona nokkurn veginn inní málin hjá mér og hvernig þau hafa þróast til dagsins í dag.

Nú veit ég ekkert um hvað aðrir segja eða hvað öðrum finnst um skrifin mín , hvort þetta sé allt saman ómerkilegt þvaður sem enginn vill eða nennir að lesa eða hvort fólk bíði spennt eftir næstu færslu, mér er eiginlega alveg sama hvað öðrum finnst núna, það hefur oft virkað rosalega vel að skrifa frá sér tilfinningar eða hugsanir sem angra mann og þá er maður auðvitað berskjaldaðri fyrir skoðunum frá fólki sem ætlar sér að misskilja hlutina af því að þetta stendur skrifað á blaði en er ekki sagt frá manni til manns.

Þeir sem ætla sér það geta pikkað í augljósar villur eða hvað sem það vill pikka í og getur sannað það að ég sagði þetta af því að það stendur á blaði, skrifað og kvittað undir af manni sjálfum.... þó svo að ég sem skrifaði það sé kominn með allt aðra skoðun á þessu sem ég skrifaði fyrir löngu síðan.
Það er álíka gagnlegt að lesa gömul tilfinningaskrif einsog að lesa símaskrána frá 1987, jú kannski maður rifji upp minningar og þessháttar en að halda að maður geti notað þær upplýsingar í dag er auðvitað bara rugl og vitleysa.

Í ráðgjafaskólanum lærði ég að þú ert það sem þú finnur núna, þú ert ekki sami maður og þú varst í gær eða verður á morgun af því að þú færð alltaf nýjar tilfinningar , þú ert í stöðugri þróun og lærir alltaf eitthvað nýtt.
Ég kýs að trúa því.

Nú man ég sjaldnast alveg orðrétt það sem sagt er við mig þó ég skilji merkinguna og geti túlkað um hvað var rætt, ég tjái mig ekki vel með orðum til að byrja með, ég segi orðin oft vitlaust en held að allir vita hvað ég meina.... kannski veit fólk ekkert hvað ég er að tala um þegar upp er staðið og skilur það á alltannan veg en ég því að það fann allt aðra tilfinningu í mínum skrifum heldur en ég sjálf fann.
En mér finnst ég alveg ná þvílíkum meistaratöktum í tjáningunni ... já þetta getur oft verið snúið.

Fólk hefur orðið fúlt við mig útaf þeirri ástæðu að það skildi engan veginn hvað ég meinti og tekur öllu mjög illa , ég hef einfaldlega verið að missa frá mér einhver orð , án þess að vera nokkuð að hugsa lengra . Svo er allt mistúlkað og snúið uppí einhverjar svaðalegar pælingar um eitthvað sem kemur málinu allsekki við.
Þá er of seint fyrir mig að leiðrétta af því að allt er komið í háaloft og allir eru búinir að fá fimmtíu hænur útúr einni fjöður.
Sem sagt tilfinningarnar hafa ekki verið að tala saman, heldur hefur um of verið einblínt á hvaða orð voru sögð.

Kannski hefur það verið að trufla mig og hefta í gegnum tíðina að ég fæ ekki tíma til að tjá mig , hef ekki fengið að tala nógu lengi í einu. Skriftir heilla mig meira því þá kem ég öllu frá mér í einni bunu sem mig langar að segja án þess að einhver grípi orðið frá mér og breyti farveginum sem ég var að undirbúa mig í að fara eftir.
En það getur líka verið óhentugt því oft þegar ég hef byrjað að skrifa þá hefur penninn tekið af mér völdin og ég hef ekki getað hætt að skrifa fyrr en ég er alltíeinu búin að skrifa nokkurþúsund orð í einhverri svakalegri ritræpu um allt og ekkert, bara hellt úr hausnum á mér og leyft því að flæða óhugsað niður á blaðið.

Sum bloggin mín eru þannig, ég hef bara sest niður og skrifað eitthvað útí loftið, hef setið kannski og pikkað í marga klukkutíma án þess að hafa neina heildræna yfirsýn um textann sem ég hef komið frá mér, svo hef ég eytt helmingnum af textanum af því hann kom málinu ekki neitt við eða var ekki að stemma við tilfinninguna sem ég vildi koma frá mér til að byrja með.
Svo les ég yfir greinina og mér líður einsog ég sé að lesa textann í fyrsta sinn þó ég hafi endað við að skrifa hann og laga .
Þetta er einhverskonar leiðsla sem ég fer í þegar ég skrifa, sjálfshjálparleiðsla sem læknar mig og gerir mér kleift að sjá sumt í öðru ljósi , þá þarf ég ekki lengur að burðast með það í heilanum heldur get bara látið það gossa á blaðið og þá er það hætt að vera hugarangur og orðið að einhverju meðfærilegu sem ég get séð svart á hvítu og haft það orðrétt í hvert sinn sem mig langar að rifja það upp.

Til dæmis átti þessi grein allsekki að vera um tilfinningablogg, og hún er orðin 300 orðum lengri en upphaflega og ég eyddi heilum klukkutíma í að laga hana til svo að lesandinn myndi nú ekki verða alveg lost yfir þessu öllu saman.

Mæli með svona tilfinningabloggi.

Það var fyrir nokkrum árum að ég sat heima hjá mér og beið spennt eftir syni mínum sem var enn í bumbunni, ég var komin 37 vikur á leið og þetta gekk allt saman rosalega vel, ég var tiltölulega ánægð með lífið og tilveruna, vann í fínni vinnu , var hraust og til í allt umstangið sem fylgdi þessu litla barni, blessaður drengurin fæddist á 39 viku og var pínulítill og yndislegur.

Síðan eru liðin næstum sjö ár og ég er komin í allt aðra vinnu, annað hús og ég er eiginlega orðin alltönnur manneskja síðan þessi elska fæddist, við höfum bæði breyst mikið á þessum árum .

Hugsa sér hvað allt getur kollvarpast á sjö árum, ef maður tekur líf sitt í sjö ára stökkum þá er maður alltaf að breyta um , lífið getur ekki bara gengið sinn vanagang endalaust nema maður ætli sér að staðna og vera bara einsog hluti af landslaginu einsog margir sem maður þekkir.

Fyrir 14 árum síðan var ég einmitt með einn ársgamlan skríðandi hér um öll gólf, hann byrjaði nú ekkert að ganga fyrr en um 17 mánaða þessi elska og þá var búið að vera geðveikt óveður hér á landi og hræðileg mannskæð snjóflóð féllu á vestfjörðum ,
sjö árum þar áður var ég bara unglinsgrey sem bjó í Hafnarfirði og gekk í lækjarskóla og sjö árum fyrir það var ég barn í 101 reykjavík sem gekk í Austubæjarskóla, fór til Ömmu minnar um helgar og lærði frönsku á laugardögum í einhverjum ægilega fínum frönskuskóla rétt við fríkirkjuna í Reykjavík og það eina sem ég man var að allir í tímanum töluðu frönsku og ég sem hvorki var læs né skrifandi á mínu eigin móðurmáli skildi hvorki upp né niður í neinu, en pabbi minn fékk sínu fram, hann vildi að ég lærði hið fallega tungumál af því að hann var að læra það og var örugglega að vonast eftir því að við gætum seinna meir spjallað saman á því skemmtilega tungumáli.
Það er eiginlega það eina sem pabbi fékk að hafa áhrif á í mínu uppeldi.

Já þetta er allt mjög óútreiknanlegt, margt sem ég ætlaði aldrei að gera hef ég gert, allt það sem ég ætlaði að verða hef ég ekki orðið ennþá og ég er alltaf að sjá að sumt sem mér líkaði vel við einusinni finnst mér í dag vera ómerkilegt og það sem mér fannst bara vera til óþurftar hér í denn er alveg bráðnauðsynlegt í dag.

Með öðrum orðum er ég alltaf að læra og þroskast enda vona ég innilega að ég hætti því aldrei.

Ég las það einhverstaðar að það eru ekki bara genin sem móta karakterinn sem maður sýnir, það er hvernig maður er alinn upp, hvað maður trúir á og lífsreynslan sem maður hefur hlotið, sá sem hefur átt erfiða æsku er kannski alltaf að reyna að bæta upp það sem hann sjálfur fór á mis við sem barn, ástlaust uppeldi í æsku kallar e.t.v á ofverndun eigin afkvæma , ofverndun í æsku kallar kannski á allt öðruvísi uppeldi eigin barna og svo framvegis.
Sumir segjast sko aldrei ætla að verða einsog foreldrarnir en vakna síðan dag einn upp við að þau eru að nota sömu aðferðir við uppeldið og gamla settið gerði.
Svona eftir að unglingauppreisnin gengur yfir, en hún getur verið ansi lífsseig.

Ég finn það stundum að ég er að falla í svipað mót og foreldrar mínir, mér finnst það kannski ekkert sérlega spennandi tilhugsun , en genin hans pabba eru að verða ríkjandi í mér, mér finnst alveg æðislegt að sitja og skrifa, fá að dunda mér í rólegheitunum og vera svolítið útaf fyrir mig, mamma á þetta alveg til líka, föðuramma mín er algjörlega búin að kútta sig útúr öllum félagsskap, ég á nú allavega 50 ár í það enn þannig að ég er nú ekkert að örvænta en ég finn oft að ég sæki í svipað far og sá gamli.

Þegar ég hef bitið eitthvað í mig þá er það bara svoleiðis og haggast helst ekki, og ef ég veit að fólk er ekki að reyna að koma til móts við mig með skynsamlegum rökfærslum þá hætti ég alveg að spá í þeirra skoðunum.
Það sem hefur alltaf farið í taugarnar á okkur pabba er það þegar fólk getur ekki kastað á milli sín hressilegum orðaskiptum, okkar líf og yndi er að vera ósammála og við getum rökrætt málin endalaust á milli okkar, verið ósammála um einhverja parta af skoðununum okkar en það má samt alltaf umorða og breyta sjónarhorni á öllum skoðunum sem maður hefur.

Hver hefur ekki komist að því að hann er í raun og veru sammála versta óvini sínum, nema óvinurinn er með allt annað sjónarhorn á sínum málum .
Maður er að stefna í sömu áttina bara á annan veg með öðrum aðferðum og heldur að sín rök séu rétt en hin röng. En kemst svo að því eftir langa mæðu að þetta gengur bara jafn vel á báða bóga.

Ég var að skoða myndir sem ég googlaði, þær heita optical illusions og eru mikið notaðar í sálfræði, greindarprófum og svoleiðis, algjör nayðsyn til að rökstyðja þá skoðun mína að fólk þarf ekkert endilega að sjá hlutina í sama ljósi til að skilja sama hlutin, sumir skilja hann seinna en aðrir, margir sjá eitt atriði fyrst og hinir sjá það atriði kannski ekki fyrr en seinna, það eru margir sem geta ekki séð þrívíddarmyndir, aðrir sjá ekki ákveðna liti og geta því ekki notið þess sem aðrir telja sjálfsagt að sjá, það er til fjölgreindarkenning sem segir að fólk er misþroskað á mörgum sviðum.
Svona er hægt að spa og spekúlera endalaust um mannlega greind og hegðun.

Þetta hefur lengi heillað mig og hefur lengi verið mitt helsta áhugamál.
Ætla að sýna hér mynd ef það tekst ;)
Smellið á skrá af.. þá kom það allavega þegar ég prufaði ;)
Linkur hér

Nei það er víst ekki mín ofurgreind að ná þessu tæknidóti í mína þjónustu, en þið lendið á Google og getið skellt inn optical illusions í gluggann og séð fjöldan allan af skemmtilegum og ruglandi myndum sem flestir hafa séð áður

Ég er í meiriháttar gefandi starfi með unglingum sem eiga við fatlanir að stríða, þessar fatlanir eru svo margvíslegar að vandamálin sem ég glími við eða hef einhverntíma talið mig þurfa að leysa verða bara hégómi einn við hliðina á því sem fjölskyldur þessara barna glíma við á hverjum einasta degi.

Það er alltaf rosalega gleðilegt fyrir alla aðstandendur að eignast heilbrigt barn með tíu fingur og tíu tær, eða allavega segir maður það alltaf þegar einhver spyr og fer að strjúka kúlunni manns þegar það ástand stendur yfir að það eina sem skipti máli er að barnið sé heilbrigt.

En eru þá fötluðu börnin okkar óvelkomin í þennan heim?, ég veit það ekki sjálf , ég á ekki fötluð börn.

En þegar maður hefur gætt allskonar barna í mörg mörg ár og hugsað um aldraða í heimaþjónustu þá er kannski eðlilegt framhald að prufa þessa hlið mála, unglingarnir sem eru ekki einsog allir hinir, unglingar og krakkar í efri bekkjum grunnskóla sem eignast kannski bara einn, tvo vini og þeir vinir eru ekki einsog hinir heldur.

Okkur starfsfólkinu er kennt of lítið að bregðast við og við vöðum blint í sjóinn með þessi blessuðu börn, venjuleg viðbrögð duga ekki þegar barn með ódæmigerða einhverfu tekur kastið, eða þegar hrekkur ofan í barn með C.P, það er allt annað líf að vera með Downs heilkenni heldur en að vera ekki með Downs heilkenni samt er þarna bara einn litningur sem skilur að.

Fyrir venjulega hrokafulla/fordómafulla manneskju sem ég tel mig hafa verið hér á árum áður er það stór biti að kyngja þegar ég hugsa til baka og verð að éta þau stóru orð ofan í mig þegar ég var ákveðin í að fara í hnakkaþykktarmælingar í hvert sinn sem ég varð ófrísk af því að ég gæti aldrei verið gott foreldri barns með Downs heilkenni, víst getur hver sem er verið foreldri barns með Downs heilkenni, það er nóg að eignast barnið og svo byrjar maður að kynnast því einsog það er skapað, rétt einsog allir aðrir foreldrar í heiminum læra að þekkja sín börn.

Eftir örfáar vikur með þessum ótrúlegu börnum þá hafa krakkarnir með Downs heilkenni heillað mig algjörlega uppúr bomsunum, þetta eru glöð börn , lifa í sínum heimi og láta sig engu varða hvað öðrum finnst, þau fá sínu framgengt og eru alveg ótrúlega dugleg.

C.P er heilalömun á íslensku, það er tilkomið vegna röskunar eða áfalls á meðgöngunni þegar heilastofninn er að þroskast, í heilanum þar sem hreyfigetu barnsins verður stjórnað í framtíðinni gerist eitthvað sem enginn getur nákvæmlega sett puttann á og útkoman verður óafturkræf fötlun, þroskahömlun, spasmi og greindarskerðing sem versnar oftast með árunum.

Þessi börn eru oft í hjólastól frá því þau eru lítil og mjög misjafnt er hvort þau geti tjáð sig eða hreyft, engu að síður skín lífsgleðin frá þessum börnum , klapp á kollinn, hrós eða hlátur verkar á þau einsog vítamínsprauta og þau hafa gaman að því að taka þátt í daglegum umræðum um íþróttaleiki, þau hlusta á tónlist og ekki skemmir fyrir ef þeim er rúllað um dansgólfið í smá limbó rokk tvist action.

Einhverfu börnin eru eins misjafnlega einhverf og þau eru mörg, það fer kannski framhjá fólki að þau eru með fötlun vegna þess að þessi börn hreyfa sig eðlilega og geta framkvæmt dagleg verk, þau kunna oft að tjá sig eðlilega og annað sem við tökum sem sjálfsagðan hlut.
En svo gerist eitthvað og allt fer úr jafnvægi, barnið verður einsog það hafi fengið óðs manns æði og verður óviðráðanlegt, það er voða lítið hægt að segja og gera af því að þetta ástand er einsog hjúpur um barnið og maður nær ekki sambandi í smá tíma. Svo kannski er eitt töfraorð sagt eða eitthvað er gert og allt dettur í dúnalogn og það er einsog ekkert hafi gerst til að trufla ró barnsins.

Ofvirkni, athyglisbrestur og eitthvað þannig er bara nútíma fín fræðiheiti yfir fjöruga og kraftmikla krakka sem gátu ekki einbeitt sér eð einhverju einu og voru alltaf á iði.

Það voru ekki falleg orð notuð yfir Downs börn hér fyrir örfáum árum síðan, og þegar er verið að gera einhverja svaka frasa úr þessu einsog í fangavaktinni, þegar einhver spurði hvort annar væri korter í Downs þá fannst foreldrum Downs barnanna það mjög leitt að þetta skyldi vera notað af því að unglingar með Downs horfa með mikilli ánægju á þessa þætti, þessir þættir eru á íslensku, þeir eru með leikurum sem þau þekkja og þau nota frasana sem þessir þættir bjóða uppá.

Fyrir mörgum árum síðan voru fötluð börn sett á svokölluð heimili , oftar en ekki uppí sveit og þar voru einnig svokallaðir vandræðaunglingar líka, fólkið sem sá um þessi heimili hafði ótakmörkuð yfirráð yfir þeirra persónulegu svæðum og misnotaði það eftir því, það hafa komið upp mjög mörg dæmi þess að þessi aumingja börn hafi verið eyðilögð á einn eða annan hátt.
Maður fær bara ógleðitilfinningu af því að hugsa til þess að þetta hafi bara þótt eðlilegt og ekkert tiltökumál að láta þessa ræfla og aumingja kenna svolítið á því einsog þessi blessuðu börn voru oftast kölluð.

Ég heyri það að nú til dags er svipuð saga uppá teningnum, ef einhver sem er illa gerður getur misnotað sér aðstöðu sína , þá gerir hann það alveg hiklaust við þessi sérstöku saklausu börn , þau geta ekki tjáð sig , já ég hef heyrt ansi ljótar sögur og gróf dæmi.

Maður hugsar bara til sinna barna sem eru með ókunnugu fólki mest allan daginn, það er nú ekki talað um annað en hvað kennarar eru láglaunaðir, það eru tíð mannaskipti í skólum og gæslum fyrir venjuleg börn. Ég sé ekki betur en að það séu hálfgerðir krakkar að vinna á þessum frístundaheimilum , ég er elst á mínum vinnustað og ekki er ég neitt sérlega gömul.

Er þetta það besta sem maður gerir fyrir barnið sitt, að hafa það á nokkrum stöðum yfir hvern einasta dag .

Nútíminn krefst þess að maður sendi barnið sitt í skólann, þar tekur við skólaliðinn sem segir því að klæða sig úr útifatnaði frammi á gangi, kannski er hún ekki góð í íslensku í þokkabót.
Þau fara í sund með rútum þar hitta þau rútubílstjórann og ef þau eru heppin þá talar hann íslensku, en hann er oft að öskra á þau fyrir að vera alltof sein inn og út.
Svo tekur sundkennarinn og staffið í lauginni við þeim í sundi þar sem þeim se skipað í sturtu bæði fyrir og eftir tímann, svo fara þau aftur í skólann og þaðan í mat, þar tekur staffið í eldhúsinu við þeim og svo fara þau á frístundaheimili eftir skóla, og eftir frístundaheimilið er þeim skutlað í einhverskonar tómstundaástundun, hljóðfærakennslu, skauta, kór, fimleika , fótbolta og allskonar þar sem enn einn kennarinn tekur við þeim, svo eftir þetta allt saman þá fara þau heim til sín þar sem allir eru alltof þreyttir og pirraðir til að hugsa heila hugsun og þá er þeim kannski bara plantað fyrir framan tölvuna til að hafa þau til friðs, svo matur og svefn.

Já maður er að sjá þetta alltaf betur og betur að börn nú til dags hafa allt aðrar fyrirmyndir en foreldra sína og þá er einmitt mikilvægt að reyna sitt allra besta í vinnunni að vera góð manneskja þar sem maður sér börn annars fólks meira en sín eigin börn og meira en foreldrar þeirra barna sem maður gætir.

Já smá vangavelta um lífið og tilveruna.
kv SÞ.

Þar sem ég get víst ekki kommentað sjálf á mitt eigið blogg þá skrifa ég smá pistil í tilefni af því að í dag er nýr dagur og ég orðin árinu eldri.
En ég ætla að byrja á að þakka fyrir kommentin á bloggfærsluna hér á undan , ég tók mér smá bessaleyfi og lagaði nokkrar innsláttarvillur sem prentvillupúkinn hefur potað inn í sumar færslurnar.
Maður bara skildi ekki sumt sem stóð þarna .
Muna bara að passa þetta ;)

Jákvæð og brosandi er ég einsog ég hef alltaf verið, það hefur ekki breyst og mun aldrei breytast. Mér hefur alltaf verið hrósað fyrir að vera góður penni og hvað ég er nú hrein og bein, takk fyrir það. En þegar traustið fer þá fer allt hitt líka.

Fyrir þá sem sakna mín alveg óstjórnlega mikið þá er ég á lífi og mér líður alveg ágætlega miðað við aldur og fyrri störf, é
Mitt mottó á 35 ára afmælinu mínu er : Nýtt ár , nýjar hugsanir og gott fólk í kringum mig..

Fæst orð hafa minnsta ábyrgð sagði mér ein vinkona mín um daginn, já svaraði ég, það er rétt .
Svo hugsaði ég , fæst orð hafa álíka litla ábyrgð og heimskulegt blaður sem enginn vill hlusta á, þetta fellur í sama flokk hjá mér, að segja ekki neitt og segja allt upphátt sem flýtur inní hausskelinni á manni.
Ef maður vill ekki bera neina ábyrgð á því sem maður segir, hvað er þá að marka það sem maður segir loksins þegar maður segir það sem virkilega liggur manni á hjarta.

Stundum hættir maður að hlusta á þann sem er símalandi , það er eðlilegt, ef maður heyrir sömu setninguna oft þá kannski trúir maður henni á endanum og svo ef maður heyrir hana enn oftar þá fer maður að leiða það sem sagt er hjá sér og hættir að taka mark á viðkomandi sem er hvort sem er alltaf að segja það sama.

Svolítið einsog ofsatrúarfólkið, það tyggur það sama endalaust þar til öll merking er dottin úr því sem það er að segja og eftir stendur einhver afbökuð heimatilbúin lumma sem er túlkuð á einhvern óskiljanlegan hátt.
Og svo eru það þeir sem taka það til sín sem er ekki ætlað fyrir þeirra augu og snúa því þannig að þeir taka það allt saman til sín og kvarta yfir ósanngirni og rógburði.

Já mikið er nú gott að vera saklaus einsog lítið hvítt lamb sem hefur bara séð sólina og ekkert ljótt, hefur aldrei mátt vamm sitt vita....en er svo bara alveg óvart úlfur í sauðagæru .

Já, það er margt sem á dagana hefur drifið og ég er að hugsa mikið um þá sem hafa staðið mér næst þegar byrlega hefur blásið.
Þetta minnir mig á spakmælið : Elskaðu mig þegar ég á það síst skilið því þá þarf ég mest á því að halda.

Þetta er ekki spakmæli útaf engu, ekki langar mig til að faðma og knúsa manneskju sem á ekkert skilið að hún sé knúsuð og kysst, en þetta er kannski það sem mun lækna allt sem er að.
Fyrirgefningin er það sterkt fyrirbæri að sá sem sannlega iðrast fær fyrirgefningu, kannski ekki frá öðrum , en hann lærir að fyrirgefa sjálfum sér.

Sá sem getur ekki fyrirgefið sjálfum sér er ekki fær um að fyrirgefa öðrum og þá spyr ég af hverju getur manneskja sem er vön að predika þessa gömlu góðu tuggu sína ekki farið eftir henni sjálf ?